yoruldum..

aslında ben bıraksam gözyaşlarım anlatsa.. onun dili daha sade ve anlaşılır olurdu. neyse yine ben anlatayım. bi sene olucak bikaç ay sonra. aklıma gelmediğin gün olmadı. her gün seni unuturum korkusuyla yaşadım. ilk zamanlar güldüğümde bile vicdan azabı duydum. seni üzmek istemediğim için kendimi tuttum. işte öyle böyle derken zaman geçti gitti. o zamanlara dair yazdıklarımı okuduğumda, yaşadıklarım bir bir gözümün önünden geçti. her sahne. her acılı bekleyiş. her yalnız kare. her yağmur. her toprak tanesi.. çoğun da içimde kaldı. sanki normal olan anlatmamak gibi geliyor. çocuklarım olduğunda anlatamıycak mıyım seni onlara. halbuki ben hiç unutmak istemiyorum kolundaki beni, yüzündeki çizgileri, gözünden eksik olmayan yaşları, seninle ilgili her ayrıntıyı hatırlamak istiyorum. çünkü sen bensin. ben senim. annemsin. sesini unutmak istemiyorum. kızım diye seslenmeni, hep beni düşünmeni.. niye kalbimde bi eksiklik var, hiç bi duygusallık bunun üstünü örtmüyor. hiç bir sarıldığım kucak senin kadar sıcak değil.. ben hep bi sıcaklık arıyorum aslında. artık hayatımda olması gereken birini. her kadın anne olmalı, o güzel duyguyu yaşamalı, yaşatmalı kendini bi sonraki nesillere.

"Anne sıcak, anne kum, oku anne! yoruldum.. yoruldum.."