2.3.08

ikinci evi okul olur genelde insanın. benim ikinci evim hastane. 59 gündür bir hastane odasından tutunuyoru(z)m yaşama. yaşam tarzım farklılaştı, bu yaşama uyum sağladım. bu ben miyim demedim hiç, neredeyim ben de.. önce küçük adımlarla, sonra tamamen geldim kendime burda. önce kaçabildikçe uzağa kaçtım insanlardan, olmadı, tüm duygularımla yaşadım ne yaşanılacaksa.. güldüm, ağladım, hoşladım, bekledim, anladım, üzüldüm, farkettim, unuttum..
o kadar çok güldüm ki, alamsız espriler yaparak ortamı sıtmalı, soğuk hastane kavramına sıcak ev özlemimizi karıştırıp, gülümsetmeliydim yüzleri..
o kadar ağladım ki, öylesine yalnız, öylesine çaresiz, öylesine titriyordum ağlamaktan. olmamalıydı gören.. geceydi.. görmüyordum indiğim merdivenleri, insanlar silikti gözlerimdeki yaşlardan.. huzursuzdu gece hıçkırıklarımdan. uyandı yine hüzün o gece..
o kadar hoşlandım ki.. unutuyordum ya o zaman her şeyi.. işte.. hâlâ vardı her şeye dair umudum..
o kadar çok bekledim ki.. bir hareketini bekledim her gün her dakika, gelmeyenleri bekledim sırf senin için.. kalemin kâğıtla buluşmasını bekledim gecelerde, gözlerin buluşmasını, yeni kurulacak bağları bekledim durdum..
anladım..anladım ki yetmiyormuş anlatmak.. yaşamadan bilinemezmiş hiçbir şey.. anladım yaşam gayemizi..
çokça üzüldüm yalnızlara, unutulmuşlara.. üzüldüm unutamayanlara.. kendini geçmişin acılarına kelepçeleyip gülmeyi başaramayanlara..
öyle çok şey farkettim ki, geçiyordu günler..benim için o günde sabitlenip ilerlemeye dirençli olsa da, zaman sessizce süzülüp gidiyordu farkettirmeden.. farkedilmenin önemini, geçip giden günlerce farkettim.. farketmek için insanın önce oturup düşünmesi, görmesi gerekiyordu sunulan sunulmayan yaşamın gözünün önüne getirdiklerini..
ve en çok da unuttum.. öyle ya ne çok şey unuttum yazmamak için hiçbirini.. kaleme gelmeyecek ne çok şey var unuttuğum.. mustafa amca için bu gün olanları da unuturum, o anlamasın iye eksikliğini, hiç yaşanmamışçasına unuturum ben de o gibi.. bilmem hangisi iyi.. unutmak mı yaşananları istemeden de olsa.. yoksa onlarla yaşayailmek mi..
sıfır1otuz2yirmi9sıfır2ikibin8

2 comments:

ner! said...

kuzu ne güzel anlatmıssın..

bazen en iyisi unutmaktır :s
unutulur geçer..
sadece zaman alır unutmak...

Anonymous said...

ne güzel anlatmışsın içindekileri..
yaşanılmadan anlaşılmaz derken, anlatılmaz derken, ben anladım senin ne demek istediğini.. yaşamadım belki ama, yaşamışcasına anladım.. Allah yardımcınz olsun...