kâğıt doldurmak da rahatlatmıyor artık içimi

ikili bilinmezlikler(imiz)le kayboluyor

çoklu susuşlarda dilleniyorum

aynalardaki gülüşümü kaybetmesem de

sana bakmayı yeğliyorum..

eksiklerinin boşluğunda

artık topluyorum..

yürüdüğümü gören olmuyor,

boş odalarda seni bekliyorum..

gelmeni..

dönmeni,

ağır aksak adımlarla..

doldur boşlukları

odalar sen koksun

dağılan yanlarımız

sende toplansın..

mazisizliğime

bir yenisi eklensin

bunları da unutalım

ya da bizden başka bilen olmasın..

19,34,12,01,2008