.

Herkes kendi acısıyla kavruluyor hayatta. Kimse kimsenin yağına pişt diyemiyor. Mahkumu oluyor yitirilmişliklerin. Mahkum ederken kendini çaresiz umuda, mahrum kalıyor alışkanlıklarından. O teslimiyet yok mu kadere; boyun eğiş yok mu , önünde boynu kıldan ince olunana.. Herkes kendine doluyor.. Ufuk çizgisinin arkasındaki baharı göremeden de; varolmanın şükrüne, o baharın bir gün geleceğini ekleyebilmek. Katık etmek mutlulukları gözyaşlarına. Katmak umudu, sevinci ve gülümsemeyi düşlere. Düş yorgunu günlerin sabahını hayal etmek.. eski günleri, yürümekten yorgun düşen bedeni.. Ve dua etmek dua ettirene..
00.34.08.01.2008