.

bir noktayım evrenin enginliğinde

siyah

puanlı bir elbisede belirsiz bir nokta

rüzgarda sağa sola savrulan..

elbisenin birbirine değen noktalarının

arasında ve

en içteki..

bir noktayım evrenin eninliğinde

kurulabilecek en kısa

ama en manidar

iki kelimelik cümlenin sonuna koyulmayı bekleyen

sabısız bir nokta..

olur olmadık yerlerde

kendine görev arayan

ama

ancak devrik ve kararsız ifadeleri

oluşturan cümlelerin sonuna koyulan.

bir noktayım evrenin enginliğinde

tüm yolların kesiştiği işlek caddelerin

birbirine bağlandığı muhitlerden uzak

kör bir nokta..

sarp,

taşra

bir o kadar görülmemiş..

bir noktayım.

gereksiz

savruk

nadide..

nzn

hoşgeldin tenhalığıma

sükûnete merhaba dedin mi?

sessizliğime buyur

engin bir nevfel gibi yalnızlığım

tek başına boğulursun

tut elimden

yürek yaram

kaybolursun..

soyuNmak

Kapıyı açtı. Paltosunu, ceketini portmantoya astı.Sonra odaya girdi. Kravatını dolaba koydu. Gömleğini çıkardı, askıya astı. Pantolonunu dürüp, sandalyeye bıraktı. İç çamaşırlarını düzenleyip çekmecedeki yerlerine koydu. Çorapları iç içe koyup, iç çamaşırlarının yanındaki yerlerine yerleştirdi. Saatini, yüzüklerini, kolye zincir ve künyesini mücevher kutusuna koydu...
Kendine baktı.
Saçlarını çıkardı.
Tırnaklarını söktü...
Derisini dürdü ve askısına astı..
Kendine baktı.
Akciğerini, karaciğerini, dalağını ve midesini çıkardı bir kutuya özenle bıraktı. Bağırsaklarını bir sopaya sardı. Dilini, gözlerini, dudaklarını, kulaklarını ve içindekileri özel mücevher kutusuna özenle yerleştirdi..
Parmaklarını söküp delikli bir suntaya taktı..
Kemiklerini, kaslarını, sinirlerini dolaptaki yerlerine koydu. Başını bir sandığa bıraktı. Bir kalbiyle kaldı.
"Çok zahmetli oldu" diye düşündü, kalp

Jan Devrim

merdivenleri koşarak çıkıyorum hep, acelem niyeyse..
canım hiç olmadığı kadar sıkılmıyor bu aralar..
iki rüzgar arasında kalıyorum çokça, buna cereyan diyolar..
iki dönem var yaşadığım.. bir döngü halinde yer değiştiren.. biri çok az şey okuyarak bolca yazdığım dönem, diğeri de çok az yazarak bol bol okuduğum dönem.. ikincisindeyim..
her gün yükselen bir ivmeyle dinlediğim şiirde sıra:
ben seni hiç sevmedim ki.. <aslında ne kadar sev(me)diğini anlatan şiiri İbrahim Sadri'nin >
denize düşmüş gül gibi düştüm ateşe, ben yangını sevdim.. ben sevdim mi adam gibi severim..
<ben de seni hiç sevmedim ki..>
yine çok sıcaktı hava, güneşte kalmış ve susamıştım. Algıda seçicilik zımbırtısını haklı çıkararak ortaokul arkadaşım ve Su'yu gördüm o kalabalığın içinde.. Gitikçe güzelleşen Su'ya bi maşşallah demeden edemedim içimden.. su gibi sözü üzerinde çok iyi durdu, giydiği yeşiller gibi..
aynalarda gülümser fotoğraf çekmeye devam ;)
aynı küçükken olduğu gibi annem evdeler mi sor bakalım müsaitler mi diyegönderdi beni..gittim sordum, işleri varmış, kabul etmediler..inanmayıp, izlemeye koyuldum, hakikaten çok işleri vardı, eve yiyecek taşımak başta olmak üzere.. güvenmemekle hata etmişim..çok da hızlıydı karıncalar, 3 oda 1 salon evlerinebırakır bırakmaz minik bisküvi tanelerini , hiç dinlenmeden tekrar çıkıyolardı.. en sevdiğim hayvanlarınartık karıncalar olmasına karar verdim o an.. görünmeyecek kadar minikler belki ama yakından bakıldıklarında bıcır bıcırlar.. hep olmak istediğim gibi.. farkedilmeden kendini farkettirmek.. ama çok unutkandı benmi izlediğim, genelleme yapmamda pek bi sorun olmaz heralde. önüne ufaladığım bisküvi tanelerinden birini almaya hemen karar verdi, aldı koştura koştura gitti evlerine, dönüşte unutmuştubile bisküvilerin devamını, zararı yok, hiç yorulmuyo, bi dahaki dönüşünde mutlaka farkedecektir..
günde 3 defa Rüya'nın âmet âmet deyişi aklıma geliyo, yirim :)
evrimcim mektubumu hemen bekliyorum bak :))

What gets usinto trouble is not what we don't know

It's what we know for sure that just ain't so..

Mark Twain

gibi filmler izledim..






gibi de kitaplar okudum..

bol bol ösledim :(

Mırıl mırıl sesler duyduğumda ilk başta yine rüya gördüğümü sandım. Burası her zaman o kadar sessizdir ki bir ses duyduğumuzda hemen kulak kesiliyorduk. Yeni gelenler çok korkarlardı bu seslerden ilk bir kaç ay. Genelde ya ıslık çalma ya ağlama ya da dua sesleri oluyordu. Bu pazar günü de az yukarıdan ince bir sesin içini çeke çeke ağladığını ve adımı söyleyerek beni ne kadar özlediğinden bahsettiğini duydum. Biraz dahakulak kesildiğimde yalnız olmadığım dikkatimi çekti. Kızım ve öğlumla birlikte gelmişti yine. Üzerime ince ince su damlamaya başladığını hissettim, suluyorlardı mezarımı yine. Daha geçen haftanın soğuk algınlığını yeni atlatmıştım ama yapabileceğim bir şey yoktu. Pazar sabahları ne zaman rahatça yatabilmiştim ki ?

Sencer Berrak

kalbime susmayı çok küçükken öğrettim

daha ben konuşmayı bilmezken

önce kalbim sustu

sonra ben..

ve konuşmayı öğrendim bir gün

anlamasalar bile konuştum

kalbim hâlâ suskun..

bir günse kalbim konuştu yersiz

susturdu beni

sustum..

ya bilmezken sustum

ya utandım sustum

ya korktum sustum

ya sevindim sustum

susturan olmadı

ben sustum..

susadı kalbim, yine konuştu

ben de öyle

ama

olmadı

kalbimi susturdular

suss

konuşma dediler

kalbim sustu

avazı çıktığı kadar sustu

duymadılar..

ben de sustum

beni de duymadılar..

şimdi kabim de

suskun

ben de

suskunum

bazen hıçkırıklarım

bozuyor bu sessizliği

bazen kuş sesleri

evet yine sabah oluyor

yine suskunuz

kalbimi de susturdum

dinliyoruz

sükûneti..

nzn

çok güzel cıvıldaşıyorlar

kuşlar

kuşların kanadındasın

bir tüy gibi

uçman an meselesi

herkes geldiği yere dönecek

git evine sen de artık

hasretine alışır kuşlar

bense zaten kayıp..

seviyorum bu sessizliği

gün aydınlanıyor ve kuş sesleri

cıvıl cıvıl ve renkli

seni hatırlayacağım

sensizliği

seviyorum bu serinliği

gün aydınlanıyor ve sabah serinliği

tertemiz ve aydınlık

seni hatırlayacağım

sensizliği

sabah

kuşlar

sesleri

ve aydınlık..

periyodik olarak yapılacak işleri bi türlü düzenli yapmayı başaramadım.. ne yapıyorum her gün anlamıyorum, işim olsa da olmasa da vakit geçiyo bi şekilde.. halbüsem düzenli bi hanım evladı olsam böle yük olmıcak hiç bi şey.. mesela bugün nerden aklıma geldiyse mynet e girdim.. nerden aklıma gelcek haberleri okumaya girdim tabi, dünyada bihaber yaşıyorum ya haberleneyim diye.. barış akarsu vefat etmiş onunla da ilgili bi şeyler yazmışlardır diye düşündüm.. Allah rahmet eylesin, diyim, hakkaten yine üzüldük ama elimizden yine bi şey gelmedi.. mynet mail hesabım vardı benim onu hatırladım nerden hatırladıysam, kullanmam etmem, zamanında üye olmuşum bi takım sitelere falan filan, onlardan düzenli mailler geliyomuş, aha bi açtım, mesaj kutumda sekiz yüz sekiz yüz elliye yakın mesaj.. vah sen bunları nasıl temizlersin, arada bi bakmazsan olcaa o, neyse ki çoğunu silerek savdım bu işi.. kitaplarda birikti bi taraftan.. üff çok kızıyorum bazen kendime, sözde kitap okumaya seviyorum, hani nerde? sözde birden çok kitabı bi arada okumayı seviyorum, hani nerde? kitaplar laçka oldu elimde, bi esprileri kalmadı, ortasına gelmişim başını hatırlamıyorum.. zaten hiç huyum değil, bi şeyi sürekli hale getirmek, her gün azar azar yapmak, her neyse o artık..
..
boşluk hissi..
yine üzerime yapışacak gibi..
..
eski günlüğüme de alışmak üzereyim.. yavaş yavaş kendimi ona alıştırmam gerektiğini düşündüm, birden böyle klavyeden kaleme dönmek kolay olmasa gerek.. kalemden klavyeye dönmede baya zorluk yaşamıştım ordan biliyorum.. alıştırınca kendimi bloğu aramayacak değilim tabi ki arıycam ama işte öyle.. alıştırılmam gereken daha farklı konular da yok değil. onları biraz daha ağırdan alıyorum, biraz da kendi yolunu belirlemesine izin veriyorum. inşallah iyi yapıyorumdur kendimce..
..
demşim ki :
ne garip
yanımdayken yokluğunu hissettiğim
zamanlar oldu insanların
insanlar vardı
görüyordum duyuyordum söylediklerini
ama yoklardı aslında
yalnızdım..
öyle ki
şimdi de düşündüğümleyim
onun yanındayım
bunu hissetmek
ne garip..

"Kerem kendi suretini görmeden

Sen artık Aslı-na bürün demişler

Ferhat doğduğu gün isim vermeden

Bu çocuk ne kadar Şirin demişler."

artık vakit geldi

yavaş yavaş toparlamam lazım

dağılan parçalarımı

silgiler, kalem uçları

inci taneleri, peçeteler..

kendime notlar bırakılmış

sözler verilmiş

karalı bir kaç kelime

küçük yitimler..

işte bunlardan başlamalıyım

toplamaya

küçük kayıplar

sonra mı

sonra kap kacak çatal kaşık

büyük kayboluşlar var sırada

incitmeden yerleştirmek gerek kutulara

önem sırasına göre..

daha iki bavul var,

nasıl doluracağım onları

oysa hiç bir şey sığmazdı içime

şimdi bak bomboş

kırık bir kaç vazo

iki küçük yırtık kâğıt parçası

onları da koysam iyi olacak

hiç içimden gelmiyor değiştirmek

yerlerini hiç bir şeyin..

öylece bırakıp gitsem

buralardan

hiç bir şeye dokunmadan

dokunulmadan

..

siyah bir poşet var mı?

yastığımda bir kaç damla olacak

bir de yatak örtüsü..

giderken çöpe atayım

unutmadan..

..

hicazda kalsın makam,

devam et garip

ben ayrılmadan bitirme

..

son şiirimi kumrulara bırakacağım

ekmek kırıntılarıyla pencere önüne..

bilmem gelirler mi artık

paylaşırmıyız bir daha aynı ekmeği..

..

hiç terkedip gitmemiştim

bir şehri

onun burukluğu bu..

yoksa taşımak kolay bir bavulu

ağırlığını hissettirmez

hüzün ve yitikler

çoktan çöktü hepsi

kurudu

ağırlık yapmaz..

gelirken dolulardı ağızlarına kadar

umutlarımla

sabah güneşleriyle

gülüşlerle..

sahi

onlar nerdeler ?

kalmasalardı burda..

neyse..

..

kalbimin kıpırdadığını hissettim

nasıl oldu bilmem

o kıpırdayınca

gözümden bir damla yaş

gelir oldu artık..

eskidense boğazıma bir düğüm gelirdi

konuşamazdım

ağlayamazdım da..

hangisi daha iyi

yine konuşamadım

ama

ağladım

..

unuttuğum bir şey olmaz inşallah

ardıma bakmam artık

bir daha dönmem..

kaldırımlarını ezberlediğim

yollarda

ayak izlerim kalır..

tarif ederler

gittiğim yeri

..

kaybedeceği hiç bir şeye

bağlanmamalıymış ya insan

işte öyle

bağlanmadım..

bağımlı olmadım hiç bir içkiye

sigara kullanmadım

bağlanma dediler

dinledim

..

sessiz bir veda hazırladım

kendime

istemez kalbim

debdebe..

..

yeni aydı gökyüzü

aydınlık oldu evren

karanlığa gün doğdu

vedalar karanlıkta iyi olur

bense aydınlığı seçtim

gündüz çıkarım yola

görsün mutfak masası gittiğimi

görsün yol kenarında evcilik oynayan çocuklar..

..

duvardaki resimleri çıkarmasam mı

neyse onları alayım

bari yazılar kalsın

..

"yoruldu zamanla sevdiklerimiz"

"sevmeli mi sevmemeli mi"

"kalpleri birbirine ısındıran ancak Allah'tır"

..

ve

adres değişikliği lazım bir an evvel

yeni adresim :

hüzün dolu bilinmezler..

nzn