tut elimden !

şimdi küçük bir kız düşleyin. acılardan, hüzünlerden, yara bereden habersiz. gülücükleri içten, etrafı kalabalık. bir kız düşleyin, günahsız, taze temiz. çıkmamış hayata daha. yağmur görmemiş, hiç bir araba çamur sıçratmamış. bir kız düşleyin, pembeler içinde, masum ürkek. daha ne deseniz doğru bilecek, yanlışı öğrenmemiş. düşleyin ki hiç yalnız bırakılmamış. bilmemiş sessizliği, anlamaz beklemekten. sadece düşleyin, bilin ki yok böyle bir kız. çünkü olunmaz böyle bir başına. daha küçücükken bırakılamaz. koyup gidilmez öğretilmeden doğru yanlış. yara almamşısa hiç daha, neden bu acele? ne yapsın şimdi? düşürdünüz elideki elma şekerini de. ne hayalleri kaldı elinde ne gücü ne takati. nedendi bu pervasız kaçış düşünmeden dünyanın orta yerinde br başına kalacak olan bu kız çocuğunu? öyle bir hal ki bu, telafisiz, tarifsiz..

Önce ağlamayı öğrendi kız çocuğu. hıçkırdı, olmadı duyan. elme şekeri elinde, tuttu evinin yolunu. ağlayan gözleri görmedi artık şekeri. bu kadar zorunda kalarak öğrenmemeliydi tüm acı şeyleri. ağlamayı öğrendikten sonra bir de farketti ki artık yalnızdı. yoktu yanında " bak kızım, burası deniz.. aç bakalım kollarını, işte o kadar büyüktür, rüzgar olunca burdaki sular dalgalanır, dalgalar suları bir uçtan bir uca sürükler.. denizi burdan izlersin, bir adım daha atarsan 'hiç'liktir.." diye anlatanı. artık kasırgaları dakendi öğrenecekti, dalgaları da, hiçliği de. gözlerindeki yaşı gören de olmayacaktı yani. hiçlik denizlinde yüzmeyi öğrenirken ağlamamayı da öğretecekti dalgalar. o akmayan yaşların hesabı da yazılacaktı güzel kızın defterine. gecelerden korkmamayı öğrenecekti küçük kız hayatın elinden tutarken. küçük kız artık büyüyecekti. elma şekeri alındığı günkü gibi gülmese de, hayata gülümseyecekti. ağladığını duyan olmamıştı ya gecelerde, belki gülümsediğini görürlerse elinden tutarlardı, sıcak.. hasreti başkasına saklar, özlemi başkasına duyardı. gidenlere emanet ettiği mutluluğu, onlardaki huzurla birlikte alırdı.

Büyü küçük kız, tut elimden ve hayata yürü..