6.7.07


kalbime susmayı çok küçükken öğrettim

daha ben konuşmayı bilmezken

önce kalbim sustu

sonra ben..

ve konuşmayı öğrendim bir gün

anlamasalar bile konuştum

kalbim hâlâ suskun..

bir günse kalbim konuştu yersiz

susturdu beni

sustum..

ya bilmezken sustum

ya utandım sustum

ya korktum sustum

ya sevindim sustum

susturan olmadı

ben sustum..

susadı kalbim, yine konuştu

ben de öyle

ama

olmadı

kalbimi susturdular

suss

konuşma dediler

kalbim sustu

avazı çıktığı kadar sustu

duymadılar..

ben de sustum

beni de duymadılar..

şimdi kabim de

suskun

ben de

suskunum

bazen hıçkırıklarım

bozuyor bu sessizliği

bazen kuş sesleri

evet yine sabah oluyor

yine suskunuz

kalbimi de susturdum

dinliyoruz

sükûneti..

nzn

1 comment:

Anonymous said...

offf... en derindeki yaram kanamaya başladı bu şiirle yeniden:(