
kalbime susmayı çok küçükken öğrettim
daha ben konuşmayı bilmezken
önce kalbim sustu
sonra ben..
ve konuşmayı öğrendim bir gün
anlamasalar bile konuştum
kalbim hâlâ suskun..
bir günse kalbim konuştu yersiz
susturdu beni
sustum..
ya bilmezken sustum
ya utandım sustum
ya korktum sustum
ya sevindim sustum
susturan olmadı
ben sustum..
susadı kalbim, yine konuştu
ben de öyle
ama
olmadı
kalbimi susturdular
suss
konuşma dediler
kalbim sustu
avazı çıktığı kadar sustu
duymadılar..
ben de sustum
beni de duymadılar..
şimdi kabim de
suskun
ben de
suskunum
bazen hıçkırıklarım
bozuyor bu sessizliği
bazen kuş sesleri
evet yine sabah oluyor
yine suskunuz
kalbimi de susturdum
dinliyoruz
sükûneti..
nzn
1 comment:
offf... en derindeki yaram kanamaya başladı bu şiirle yeniden:(
Post a Comment