son zamanlarda merak ettiğim üç filmdi, edinip izledim üçünü de..

beynelmilel'in müzikleri güzel, film boyu kim bu, kim bu diye düşündüğüm dilber ay mış.. konu yine babam ve oğlum ve eve dönüş gibi.. 80 yılı türkiyesini daha doğrusu adıyamanını farklı bir yönden işlemiş.. beynelmilel bir şey olmuş..

prestij e gelince; cd sini alıp da ikinci bölümünden başlayıp izlediğim, ee noldu şimdi, film bitti mi, bu kadar mı dediğim, tüm heyecanını mahvettiğim film.. bir dahaki baştan izlediğimdeyse, insanlara, nesnelere, olaylara daha dikkatli bakmam gerektiğini öğrendiğim film ayrıca.. bakıyoruz ama boşuna (şapkalar) . . gayet akıcı bir filmdi.. ama çok fazla hırs iyi değil bence, tutkular..

deja vu ise çok sık yaşadığım o garip duygudan ismini alan film.. aa ben bu anı yaşamıştım dediğim çok olur, ee sonra?, yaşadın da nooldu diyorum kendi kendime.. gerçekten böle bir şey var mı yok mu, inanıyomuyum inanmıyomuyum bundan da emin değilim.. benim bu kararsızlığım gibi, film de enteresandı, gerçekten anladımmı anlamadımmı bilmiyorum.. filmde bu patlama yaşandı da, geçmişe dönülüp yani 4 gün öncesine, bu olayın olması engellendi mi, yoksa caaanım danzel'in bir deja vu sumuydu bu patlama.. neyse iyi, güzel çekmişler de bana hiç inandırıcı gelmedi bunlar, çoğu kez arkadaşlarla deee get olur mu öyle şey nidalarıyla izledik filmi..