nasıl anlatayım ki sana şimdi hissettiklerimi, bi şi düğümlendi kaldı ta şurama, boğazıma.. yavaş yavaş başladı vedalaşmalar.. sarılıp, kendine dikkat et tamam mılar..

- hakkını helal et..
- sen de..

nasıl unutur o günler, nasıl özlenmez o güzel yıllar.. az evvel ev arkadaşımı yolcu ettim, çok buruk oldu ayrılışımız.. dün, anaaa biz ayrılcak mıyız şimdi.. dediğinde gülşen, ben sarılıp başlamıştım ağlamaya.. ki eskiden içimde fırtınalar kopsa da damla gözyaşı dökemeyen ben! evet evet değişiyo insan:) üniversitenin koca dört yılı, gücümüz yettiğince ayakta kalmaya çalıştık.. birlikte geçirdiğimiz, ayrımızın gayrımızın olmadığı, zamanı gelip bir dilim ekmeği paylaştığımız şehir..
az kaldı seninle de vedalaşıcam, şu an pek farkında değilim, artık burdan tamamen ayrılacağımın, sanki yine yaz tatili sonrası dönecekmişim gibi geliyor, yani eskisi gibi.. o yok! bu macera bitiyo artık, artık başka bi şehirde olucam, hayatımda yeni bir dönem daha başlayacak; hiç bir şeyin burdaki gibi olmadığı.. çüknü artık öğrenci olmıycaz..

gücüm yetene kadar..