yazmayalı bayaa oldu.. hep erteledim yazmayı, sonra dedim, gidince dedim, dönünce dedim, tamam yazarım unutmam dedim, ama şimdi ne var aklımda engin bir boşluk.. günün kaydını tutmayınca, yaşadığım gün harfiyen hatırladığım şeyler şimdi koca bir hiç oluyor satırlarımda.. şu an aklıma gelen, aklımda tutmam gerekenle çelişiyor bazen, ya da kopukluklar oluyor; nereden başlıycamı bilemiyorum işte böyle..
son iki haftada aman aman şeyler yaşadım diyemem, her zamanki ritüeller..
geçen haftasonu miniciğin yanına gittim ereğliye.. tek farklılık buydu sanırım.. yeğenime yakından baktım, kucağımda uyuttum.. gerçi bu benim marifetim değildi, o zaten hep uyuyor, fazladan bir şey yapmadım, hafiften pışpışladım sadece.. bir de bu iki üç gün boyunca, beynimde dolaşan "bebişin mi var derdin var" cümlesine rağmen bebiş sahibi olma hevesimden hiç de ödün vermeyerek izledim Reyyan'ın uyumasını, uyanmasını, bıcı bıcı yapmasını.. ama , ama neden bu kadar şeker bu çocuklar.. bir de Zeynep var tabi, unutmamak lazım.. kıskançlık krizleri tatan bir adet Zeynep..ancak fotoğraflarını çekerek durdurabildim Zeynep'i..işte Zeynep :)çok da çabuk sıkılıyor, hemen hoplamaya zıplamaya başlıyor, kız dur diyorum kıpırdama da fotoğrafını çekiyim.. sonra tafşan oldu zeynep, annesine gösteriyo, bak ben tavşan oldum diye, he hee.. eğlenceli şey :)