geçen sene bu zamanlarda bir hayalim varıdı, şöyle ki :
bana ait olan büyük bir havuzum olsun, çok iyi bir şekilde yüzmeyi öğrenip, her gün bir saat orda sporumu yapıp, yalnız kalarak kafamı dinliyim diye farklı ütopik şeyler düşünüyordum.. insan hayal ettiği müddetçe yaşar derler, o hesap o zamandan bu zamana yaşayıp geldik hayal ede ede.. ta ki bugüne kadar.. rüya gibi, hatta bi sonsuzluğun yanı başındayım gibi geldi bana. havuzdayım.. tabi ki bana ait değil ama 25'e 25 metrelik kocaa havızda yalnız başıma kaldım bugün. evet sadece ben :( bana denizdeyim gibi geldi. o mavilik, o kulvarın bir başından diğer başını görememem (abartıyosam neyim :) sonracıma, kulvarın başından sonuna kadar yüzmemin dakikaları alması.. bunlar güzel şeyler tabi ki.. bu hayalim aklıma geldi, yalnızdım havızda ama hiç de öle kafa filan dinelemedim, düşünüp rahatlamadım.. tek düşündüğüm niye hala yüzerken nefes alamamam ve cesaretsiz olmamdı. düşünerek kulvarın sonuna ulaşamayacağımı farkederek yeniden başladım yüzmeye..

bir şey daha vardı,
ama
unuttum..