dokun! ma

bitmeyecek bu kısır döngü..
hep sil baştan yaşıyorum
neye başlıyorsam yarım kalıyor
elimi uzatsam,
ufacık da olsa yeltensem ulaşmak için, daha dokunmadan geriye atılıyorum, adını koyamadığım bir hisle. bu his bir yerlere ait olamama, hiç bir yere tutunamama hissi olabilir mi?
yarım kalmışlarımı tek tek çıkarıp onarmam gerekli, artık nadas zamanı. içimi kemiren olmazlar, ulaşılmazlar, olmayacaklar, olmamalılar, bir bir düzenlenip olmayacaksa rafa kaldırılmalı. artık işi yoksa, kaldırıp atılmalı, ya da gömülmeli, üzerine toprak atılmalı.
kusmamalıyım böyle her şeyi,
bırak bari birazın içimde kalsın
geri alma bana verdiklerini,
zararı olmaz onların sana,
ne yapabilirim ki
artık eksiltmez bende kalanların seni..
geri giderim,
olmadığın zamana
yeniden başlarım o tarihten
çok kolay
çok denedim
bu ilk değil.
ama bilme en iyisi, sen artık....
hayır hayır
susmalıyım
en çabuk kim durdurabilir beni
söyle kalbime
dökmesin hislerini kelimelerle sayfalara
içimde daha güzelsin..
sen
hayır..
sen sus, tüm hata benim
benim suçlu, benim her şeyi karalayıp bir kenara atan
toplamaya çalışmasınlar
sen zaten yoksun
kalanlar kalsın dokunma..